بایگانی دسته: تحلیل

اره؛آیا شما بودید پای خود را قطع میکردید؟

این دیالوگ واستون آشنا نیست؟

You don’t know me, but I know you

اینکه چرا اسمشو اره گذاشتن نمیدونم…شاید بخاطر این باشه که شخصیت اصلی تو قسمت اول پای خودشو بخاطر عشق به خانوادش با اره میبره!

saw I

بعد از بازبینی فیلم اره کمی به فکر فرو رفتم؛به اینکه آیا هدف جیمز وان از ساخت چنین فیلمی نشون دادن وحشت بوده یا میخواسته هدف خواستی رو به نمایش بذاره!از این سبک فیلم که نشه حوادث داستان رو حدس زد خوشم میاد،واقعا سبک ستودنی هست.مثلا از این سبک میشه به فیلم “و سپس هیچ نبود” و یا نمونه بازسازی شدش با عنوان “شکارچی ذهن” اشاره کرد!واقعا نویسنده داستان رو طوری پیش میبره که حدس ها دقیقا غلط دربیان!هیچ وقتم اونطوری نمیشه که فکر میکنی.تو این فیلم شخصی به نام جیگساو مرد پشت پرده داستانه!مردی که در قسمت اول فیلم فقط در سکانس های پایانی فیلم و اون هم بصورت گذرا میبینینش!شخصی که در کل داستان اره ۱ باهوشترین کاراکتره!هیچ وقت نمیتونی فکرشو بخونی،همیشه نقشه هاش درست در میان،از انتخاب قربانی ها هدف خاصی داره و یک طراح بزرگ بازی!

جیمز وان

هدفش چی بود؟اینکه به زندگی قربانی هایی که هدفی نداشتن هدف ببخشه؟اینکه بگه هر کسی لیاقت زندگی رو نداشته؟اینکه یکی از قربانیای معتادش اونو ناجی خطاب کنه؟اینکه یکی اونقدر خانوادشو دوست داشته باشه که پاشو با اره قطع کنه؟اینکه ترس رو به تصویر بکشه؟یا اینکه معما طرح کنه؟یا اینکه این اجازه رو بخودش بده که خودش رو ترسناکترین فیلم خطاب کنه؟هدف چیه؟آیا واقعا هدف اینهاست؟

اره 1

حالا چی میخوام بگم؟اینکه منم این فیلمو دیدم؟اینکه دل و جرات دارم؟ نه بابا!ماجرا این نیست.میخوام بگم وقتی یه فیلمو حتی برای سرگرمی میبینیم،کمی به اهداف پشت پرده هم فکر کنیم.به اینکه نویسنده و کارگردان میخوان چه افکاری رو به نمایش بگذارن؟اینکه تا آخر داستان یه قاتل همیشه با فکر برترش پیروزه یا اینکه پلیس در دستگیریش عاجزه و اینکه قربانیاش همیشه مغلوبن مگر اینکه کاری رو که میخواد بکنن،آیا اینا افکار درستن؟

اره۱ برخلاف نسخه های بعدیش خشونت خیلی کمی داره،فیلم از ابتدا با یه بازی شروع میشه و آخرش هم گیم اور میشه؛یه فرد باهوش بازی رو مدیریت میکنه و سعی داره که به زندگی قربانیانش که هرکدوم گناهی رو مرتکب شدن هدف ببخشه،و این هدف بخشیدن محقق نمیشه مگر با قرار دادن قربانیان رودرروی همدیگه در یه بازی خطرناک و انجام ریسک دوئل!

بطوری که وقتی مخاطب غرق در داستان میشه همش این فکرو میکنه که اگه تو این موقعت بود چه میکرد!دیدن این سری فیلم ها رو به افرادی که ناراحتی قلبی و یا روح لطیفی دارن به هیچ وجه توصیه نمیکنم نه اینکه بگم دلم سنگه،خودم وقتی سکانسای خشن و چندش آورش میرسه جلوی چشمامو میگیرم(!)…اما در کل میشه گفت که سبک مجموعه فیلم های اره سبکی جدید و منحصر بفرده!

خفه میشوم و دیگر هیچ…